ไม้บรรทัด ประเทศไทย

posted on 23 Jan 2012 17:46 by marchu in Life
ได้ไปแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับอาจารย์ทางศิลปศาสตร์ท่านหนึ่งเกี่ยวกับปัญหาทางสังคม มุมมองระบบการศึกษา จากความเปลี่ยนแปลงในอดีตและแนวโน้มการพัฒนาต่อยอดแล้วรู้สึกคุ้มค่ากับการเสวนาเกือบสองชั่วโมง

คนไทยเรามีความคิดดีๆเยอะ แต่ขาดการสนับสนุนและการใส่ใจ โดยเฉพาะกับภาครัฐที่ไม่เป็นโล้เป็นพายนัก และเรามักใส่ใจกับพวกเด็กที่เรียนเก่งๆ ทั้งๆที่ศักยภาพบางอย่างค่อนข้างตีบตันด้วยกรอบของความคาดหวังทางสังคม ผิดกับเด็กที่อยู่ภายใต้เส้นบรรทัดที่ไม่ใช่เด็กเก่งในเรื่องของการเรียน เด็กเหล่านี้มีความสามารถบางอย่างที่แฝงอยู่ลึกๆในใจ ซึ่งสามารถพัฒนาต่อยอดศักยภาพให้โคตรๆเก่งได้ถ้าสนับสนุนพวกเขาบ้าง แต่อย่างว่า สำหรับประเทศไทย ใครไม่เก่งก็จัดอยู่เป็นพวกหางแถวและขาดความสนใจจากผู้สนับสนุน พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกไปจากหลายๆคนจะมองว่า พวกนี้คือปัญหาทางสังคม ซึ่งจริงๆแล้วไม่ใช่เลย

ประเทศไทยเรามีปัญหาเยอะแยะมากมาย ระบบการศึกษาก็เป็นหนึ่งในปัญหาเยอะแยะเหล่านี้ แม้ภาครัฐจะใหญ่ แต่ก็เล็กกว่าปัญหาอยู่ดี พอมีคนคืดดีทำดีมีแนวทางเสนอความเห็นออกไป ถ้าไม่โดนประชดว่า "ไปเป็นนายกเลยไป!" ก็ทำแสร้งทำเป็นรับทราบ แต่กลับวางเฉยต่อโอกาสในการแก้ไขและพัฒนาสิ่งดีๆ พอคนดีๆพวกนี้เขาเหนื่อยหน่ายกับคนไทยด้วยกันเอง เขาก็ไปอยู่กับต่างชาติ ไปพัฒนาอะไรได้ก้าวไกลเพราะต่างชาติเขาสนับสนุน คนไทยเราก็เรียกร้องไปเถิดว่า กลับมาพัฒนาประเทศไทยเถอะนะ อย่าเอาอะไรไปให้ต่างชาติเขางาบอีกเลย แหม ก็ไม่สนับสนุนคนไทยด้วยกันเองตั้งแต่ต้น นักพัฒนาเหล่านั้นเขาก็คงจะกลับมาอยู่หรอกนะ พอเขาไม่กลับมาก็ด่าเขา หาว่าไม่รักชาติบ้าง ขายชาติบ้าง ทั้งๆที่ไม่เคยลองมองย้อนตัวเองว่าเพราะเหตุอะไรจึงเป็นเช่นนี้

คงจะดีถ้าคนไทยหยุดเอาแต่ใจ และเปลี่ยนนิสัยเป็นรับรู้คุณค่าให้ถึงในจิตใจกันเสียที โครงการดีๆจะได้เป็นรูปเป็นร่างเป็นนามธรรมขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่เป็นเพียงโครงการบนหน้ากระดาษ แล้วถูกลืมหายไปในกาลเวลา พร้อมกับเรื่องดราม่าในสังคมอย่างทุกวันนี้

ประเทศไทยไชโย :)

Comment

Comment:

Tweet